Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Όταν ο παππούς θυμάται


Κων/νος : Πες μου παππού τι ξέρεις για τη λίμνη Κάρλα; Λίμνη ακούω και λίμνη δε βλέπω.
Παππούς: Η λίμνη Κάρλα Κωνσταντίνε μου, είναι η αρχαία λίμνη Βοιβηίδα που απλωνόταν μπροστά στο χωριό μας τα Κανάλια της Μαγνησίας, πανέμορφη ήρεμη και γαλήνια. Φιλοξενούσε στην αγκαλιά της χιλιάδες ψάρια και εκατομμύρια πούλια, εκατοντάδες ράτσες. Στις όχθες της έζησαν γενιές και γενιές ανθρώπων από τα προϊστορικά χρόνια ως σήμερα. Πολλά αρχαιολογικά ευρήματα το αποδεικνύουν.

Κων/νος: γιατί δεν υπάρχει η λίμνη παππού;
Παππούς: Α παιδί μου! Οι άνθρωποι έχουν πολύ λίγο μυαλό. Θέλουν να ανακατεύονται. Θέλουν να ταλαιπωρούν τη φύση και να καταστρέφουν τα αγαθά της. Έτσι λοιπόν πριν από σαράντα περίπου χρόνια έχτισαν ένα τοίχος που οδηγούσε τα νερά του Πηνειού ποταμού στο Στόμιο ενώ κανονικά θα έπρεπε να χύνονται μέσα στη λίμνη. Έτσι η στάθμη της λίμνης άρχισε να πέφτει αισθητά επικίνδυνα. Τα νερά δεν ανανεώνονταν κι άρχισαν να βρομάνε. Τα ψάρια άρχισαν να ψοφάνε και οι ψαράδες να υποφέρουν. Επιπλέον η ελονοσία θέριζε μικρούς και μεγάλους. Οι ειδικοί λοιπόν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η λίμνη έπρεπε να αποξηρανθεί.

Κων/νος: Και τα ψάρια τι απέγιναν; Τα πουλιά που πήγαν;
Παππούς: Τα ψάρια ψόφησαν ή βρέθηκαν στον Παγασητικό, όπου δεν ξέρω ποια ήταν η τύχη τους. Τα πουλιά μετακόμισαν σε άλλους υδροβιότοπους, σε άλλες λίμνες, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.





Κων/νος: Κι οι ψαράδες;
Παππούς: Οι ψαράδες ένοιωσαν όπως κι εγώ. Μη ξεχνάς ότι κι εγώ είμαι παλιός ψαράς. Μόλις αποξηράνθηκε η λίμνη βρεθήκαμε όλοι οι ψαράδες με τα καράβια μας, τα σύνεργα της ψαρικής, τα κουπιά και τις άγκυρες τα δίχτυα και τις απόχες, άχρηστοι να κοιτάζουμε μπροστά μας τη λάσπη που απόμεινε και περίμενε από εμάς να την καλλιεργήσουμε. Η καρδιά μας σπάραζε για το μεγαλείο που έχασε. Έπειτα δεν ήταν εύκολο από ψαράς να γίνεις γεωργός. Με τα καμάκια και τις απόχες δεν οργώνεται η γης. Σκέτη δυστυχία. Τότε ήταν που το χωρίο μας άδειασε. Ο περισσότερος κόσμος έφυγε για το Βόλο για την Αθήνα, κι άλλοι για την ξενιτιά. Ο τόπος μας , μας έδιωξε από κοντά του. Έτσι κι εγώ έβαλα τα κουπιά μου πάνω στην κληματαριά να την στερεώνουν βόλεψα τα σύνεργα του ψαρέματος στην αποθήκη κι έφυγα για δουλεία στην Αθήνα. Εκεί έγινα οικοδόμος. Από ψαράς, οικοδόμος.




Αχάριστοι οι άνθρωποι παιδί μου κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής τότε που οι Έλληνες πέθαιναν από πείνα στο χωριό μας κανείς δεν πείνασε. Η λίμνη τάιζε χωρίς καμιά σιγκούνια τους ανθρώπους της περιοχής με τα άφθονα ψάρια της και τα νόστιμα πουλιά της. Άνθρωποι πεινασμένοι από το Βόλο και την γύρω περιοχή ερχόταν να χορτάσουν την πείνα τους. Και το ευχαριστώ; Η αποξήρανση. Για αυτό σου λέω, αχάριστοι οι άνθρωποι, παιδί μου, αχάριστοι.

Έλα να σου δείξω φωτογραφίες. Να εδώ είναι ένα καράβι με την ομάδα των ψαράδων που τη λέγανε «ντουκιάνι» και τον αρχηγό της που τον λέγαμε «καπετάνιο».




Κων/νος: Κοίτα κι αυτή τη φωτογραφία, πολύ μου αρέσουν αυτές οι καλύβες.
Παππούς: ¨έχω κοιμηθεί πολλές βραδιές της νιότης μου σε αυτή την ψαροκαλύβα.
Όλοι οι ψαράδες φτιάχναμε τέτοιες με τα καλάμια και τα φυτά της λίμνης.
Εκεί κοιμόμασταν, εκεί τρώγαμε, εκεί λέγαμε ιστορίες τα ατελείωτα χειμωνιάτικα βράδια. Αυτή την αρχιτεκτονική τη συναντάς μόνο στην περιοχή μας.

Κων/νος: Θα μου φτιάξεις μια καταδική μου καλύβα αν ξανάρθει η λίμνη;
Παππούς: Θα σου πλέξω την ομορφότερη καλύβα κι απ΄ έξω θα γράψω το όνομα σου.
Κι εσύ όμως θα μου υποσχεθείς ότι θα ΄έρθεις μαζί μου για ψάρεμα.
Θέλω να σου μάθω όλους τους τρόπους ψαρέματος. Κι εσύ θα τα δείξεις στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου. Έτσι θα διασωθεί η ιστορία μας κι ο πολιτισμός μας. Έλα να δεις τι είδους ψάρια θα πιάναμε, άλλοτε με τα δίχτυα και άλλοτε με την απόχη. Αυτή ήταν η καλύτερη ψαριά μας.

Κων/νος: Αυτοί εδώ δεν μου φαίνονται για ψαράδες.
Παππούς: Πράγματι, αυτοί είναι επισκέπτες. Ήρθαν για την γιορτή της ανθισμένης αμυγδαλιάς και απολαμβάνουν μια βόλτα στη λίμνη. Οι γυναίκες μόνο για αυτόν το λόγο ανέβαιναν στα καράβια. Το ψάρεμα και η ζωή μέσα τις καλύβες ήταν αποκλειστικά ανδρική υπόθεση.





Κων/νος:
Θέλω να μου πεις τι θυμάσαι από τη λίμνη όταν ήσουν να μικρός όπως κι εγώ.





Παππούς: Τι μου θύμισες τώρα! Όταν ήμουνα μικρός με πήρε ο πατέρας μου μαζί του για μια ολόκληρη εβδομάδα στην καλύβα του. Μαζί του έμειναν κι άλλοι ψαράδες. Το σούρουπο, καθώς έβραζαν τη σούπα τους, την κακκαβιά έλεγαν παραμύθια ,ατελείωτα παραμύθια.
Όλες τις ιστορίες, Κωνσταντίνε μου θα τις πούμε όταν φτιάξουμε την καλύβα μας. Το ξέρεις ότι στην περιοχή μας έχουν αρχίσει τα έργα για να επιστρέψουν τα νερά της λίμνης μας στον τόπο τους;
Αύριο θα πάμε να τα δούμε, στο υπόσχομαι..

Αγγελική Γ. Θάνου

«Η λίμνη Κάρλα φοράει τα καλά της»








Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Χριστουγεννιάτικα παραμύθια


Το κοριτσάκι με τα σπίρτα:

Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς και οι χιονισμένοι δρόμοι είχαν ερημώσει. Από τα φωτισμένα παράθυρα έρχονταν ήχοι από γέλια και τραγούδια. Όλοι ετοιμάζονταν να υποδεχτούν τον Νέο Χρόνο. Δίπλα στο παράθυρο στεκόταν λυπημένο ένα κοριτσάκι. Το κουρελιασμένο της φουστάνι και η τριμμένη σάρπα της δεν την προστάτευαν από το κρύο και προσπαθούσε σκληρά για να μην ακουμπήσει τα ξυπόλητα πόδια της στο παγωμένο έδαφος. Δεν είχε πουλήσει ούτε ένα κουτάκι σπίρτα όλη την ημέρα και φοβόταν να γυρίσει σπίτι, γιατί ο πατέρας της σίγουρα θα θύμωνε. Έτσι κι αλλιώς, στην υγρή και σκοτεινή σοφίτα που έμενε δεν θα ήταν πολύ πιο ζεστά. Τα δάχτυλα της μικρής είχαν παγώσει. Αν άναβε ένα σπίρτο; Τι θα έλεγε όμως ο πατέρας της για μια τέτοια σπατάλη; Διστακτικά, έβγαλε ένα σπίρτο και το άναψε. Τι όμορφη ζεστή φλόγα! Η μικρή την έκλεισε στη χούφτα της και ξαφνικά είδε μέσα στο φως της να καίει ένα μεγάλο λαμπερό τζάκι. Το κοριτσάκι άπλωσε τα χέρια στη ζεστή θαλπωρή του, αλλά ακριβώς τότε το σπίρτο έσβησε και η εικόνα χάθηκε. Το βράδυ φαινόταν τώρα πιο σκοτεινό και το κρύο γινόταν πιο τσουχτερό. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμάκι της μικρής. Αφού δίστασε για αρκετή ώρα, άναψε ακόμα ένα σπίρτο. Αυτή το φορά η λάμψη μεταμορφώθηκε σε μια τεράστια τζαμαρία. Πίσω από αυτήν βρισκόταν στρωμένο ένα γιορτινό τραπέζι γεμάτο φαγητά και φωτισμένο από ένα κηροπήγιο. Με τα χέρια ανοιχτά προς τα φαγητά η μικρή πέρασε μέσα από το τζάμι αλλά και αυτό το σπίρτο έσβησε και η μαγική σκηνή μαζί του. Η καημενούλα, μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα είχε πάρει μια γεύση από όλα όσα της είχε αρνηθεί η ζωή της: ζεστασιά και καλό φαγητό. Το κοριτσάκι άρχισε να κλαίει και έστρεψε το βλέμμα προς το παράθυρο, ελπίζοντας να γνωρίσει κι αυτή για λίγο τόση ευτυχία. Άναψε το τρίτο σπίρτο και τότε συνέβη κάτι ακόμα πιο θαυμαστό: Μπροστά της είχε τώρα ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο με εκατοντάδες κεριά, παιχνίδια και πολύχρωμες μπάλες. "Τι όμορφο" αναφώνησε η μικρή κρατώντας ακόμα το σπίρτο. Το σπίρτο της έκαψε το δάχτυλο και έσβησε κι αυτό με τη σειρά του. Το φως των χριστουγεννιάτικων κεριών ανέβηκε ψηλά, ψηλότερα, όλο και πιο ψηλά και τότε ένα από τα φώτα έπεσε, αφήνοντας μια γραμμή πίσω του. "Κάποιος πεθαίνει" σιγομουρμούρησε το κοριτσάκι. Όπως έλεγε η αγαπημένη της γιαγιά: "Όταν πέφτει ένα αστέρι, μια καρδιά σταματάει να χτυπάει". Σαν υπνωτισμένη η μικρή άναψε ένα ακόμα σπίρτο. Αυτή τη φορά είδε τη γιαγιά της. "Γιαγιά, μείνε μαζί μου" ικέτευσε και άναβε το ένα σπίρτο μετά το άλλο για να μην εξαφανιστεί και η γιαγιά όπως οι προηγούμενες εικόνες. Η γιαγιά δεν εξαφανίστηκε, αλλά την κοίταζε χαμογελαστά. Άνοιξε τα χέρια της και η μικρή την αγκάλιασε κλαίγοντας: "Γιαγιά, πάρε με μαζί σου". Ξημέρωσε ένας χλωμός ήλιος πάνω στους παγωμένους δρόμους της πόλης. Στο έδαφος το άψυχο σώμα ενός μικρού κοριτσιού, περικυκλωμένο από χρησιμοποιημένα σπίρτα. "Καημενούλα" είπε ένας περαστικός. "Προσπαθούσε να ζεσταθεί". Όμως τότε, η μικρούλα βρισκόταν ήδη πολύ μακριά, κάπου όπου δεν υπάρχει κρύο, πείνα και πόνος.

Ήξερες για την φράση ότι..

-Η ακριβής εξήγηση της φράσης «Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα» δεν έχει σχέση με κανέλλα ή άλλα καρυκεύματα, αφού σημαίνει «Έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή»!
-Η φράση «του πήρε τον αέρα» προέρχεται από την αρχαιότητα και την εκμετάλλευση του ανέμου κατά τις ναυμαχίες έναντι του εχθρού!
-Η φράση «έφαγε χυλόπιτα» προέρχεται από το παρασκεύασμα χυλού που έδιναν παλιά οι ψευτογιατροί για τον περιορισμό του καημού των ερωτευμένων !

Φιλία

Δύσκολα κάποιος μπορεί να δώσει τον ορισμό της φιλίας. Είναι όμως μία σχέση ζωής. Ένας δεσμός μεταξύ ανθρώπων που μας κάνει να κλαίμε, να γελάμε, να νιώθουμε πληρότητα και ευτυχία. Οι φίλοι μας είναι μικροί ήρωες. Μας αγαπάνε για όσα είμαστε, συγχωρούν τα λάθη μας, χαίρονται με τις χαρές μας και άλλες φορές "απομακρύνονται" διακριτικά αν εμείς έχουμε άλλες πρωτεραιότητες. Πολλοί άνθρωποι ειδικά στη σημερινή εποχή παραπονιούνται για τη φιλία, για το αν είναι αληθινή; Αν υπάρχει; Αν επισκιάζεται από το συμφέρον; Σίγουρα, όπως όλες οι σχέσεις, έτσι και η φιλία χρειάζεται "δουλειά" και εξέλιξη. Όμως όταν είμαστε αληθινοί και γνήσιοι άνθρωποι θα βρούμε αποδέκτες και φίλους ζωής. Μία φιλία μας δίνει τόσα πολλά πράγματα, μας κάνει να μάθουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να φτάσουμε στην αυτογνωσία. Ίσως είναι από τα πιο όμορφα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Άλλωστε τους φίλους μας τους επιλέγουμε και η παρουσία τους στη ζωή μας, μας δίνει ασφάλεια, συναισθήματα και νόημα ζωής.


Καλά Χριστούγεννα σε πολλές γλώσσες!




Geseënde Kersfees - AFRIKAANS
Gezuar Krishtlindjen - ALBANIAN
eid meelad sa'eed - ARABIC
Shenoraavor Nor Dari yev Pari Gaghand - ARMENIAN

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Αντουάν Ντε Σαιντ Εξιπερύ - Ο μικρός Πρίγκιπας


«Πήγαινε να δεις τα τριαντάφυλλα», είπε η αλεπού...
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε... «Είστε όμορφα, αλλά κενά... Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου το καλύτερο απ' όλα.

Χριστούγεννα!


Merry Christmas everyone





Snow is falling all around me
children playinghaving fun